خنده 0 تا 100

پرسید: "آیا لیوان پر شده است؟"

همه گفتند "بله پر شده است."

استاد تعدادی سنگ ریزه از جعبه برداشت و آنها را روی قلوه سنگ های داخل لیوان ریخت. بعد لیوان را کمی تکان داد تا ریگ ها به درون فضای خالی بین قلوه سنگ ها بلغزند. سپس از دانشجویان پرسید:‌ "آیا لیوان پر شده است؟"

همگی پاسخ دادند:‌ "بله پر شده است."

استاد دوباره دست به جعبه برد و چند مشت شن برداشت و داخل لیوان ریخت. ذرات شن به راحتی فضاهای کوچک بین بین قلوه سنگ ها و ریگ ها را پر کردند. استاد یک بار دیگر از دانشجویان پرسید: "آیا لیوان پر شده است؟"

دانشجویان هم صدا جواب دادند: "بله پر شده است."

استاد از داخل جعبه یک بطری آب برداشت و آن را درون لیوان خالی کرد. آب تمام فضاهای کوچک بین ذرات شن را هم پر کرد. این بار قبل از اینکه استاد سوالی بکند، دانشجویان با خنده فریاد زدند: "بله پر شده."

پس از آن که خنده ها تمام شد، استاد گفت: "این لیوان مانند شیشه ی عمر شماست و آن قلوه سنگ ها هم چیز های مهم زندگی شما مثل سلامتی، خانواده، فرزندان و دوستانتان هستند. چیز هایی که اگر هر چیز دیگری را از دست دادید و فقط این ها برایتان باقی ماندند، هنوز هم زندگی شما پر است."

استاد نگاهی به دانشجویان انداخت و ادامه داد: "ریگ ها هم چیز های دیگری هستند که در زندگی مهم اند؛ مثل شغل، ثروت، خانه و ... . ذرات شن هم چیز های کوچک و بی اهمیت زندگی هستند. اگر شما ابتدا ذرات شن را داخل لیوان بریزید، دیگر جایی برای سنگ ها و ریگ باقی نمی ماند. این وضعیت در مورد زندگی شما هم صدق می کند."