او با همین یک جمله نشان داد که قابل اعتماد ترین فردی است که می توان به او اعتماد کرد و لذا کار به جایی رسید که همه برای اردوی آخر هفته می خواستند با او هم گروه باشند.

او برای هر کسی نام مناسبی انتخاب کرده بود:

به یکی می گفت چشم عسلی و به یکی از استادان لقب خوش اخلاق ترین استاد دنیا و به مستخدم هم لقب محبوب ترین یاور دانش جویان را داده بود.

ویژگی برجسته او در تعریف و تمجید هایش از دیگران بود که واقعاً به حرف هایش ایمان داشت و دقیقا به جنبه های مثبت فرد اشاره می کرد. مثلاً یه من می گفت بهترین نویسنده دنیا و به خواهرم می گفت بهترین آشپز دنیا! و حق هم داشت؛ آشپزی خواهرم حرف نداشت و من از این تعجب کرده بودم که او توی هفته اول چگونه این را فهمیده بود؟!

سال ها بعد وقتی او به عنوان شهردار شهر کوچک ما انتخاب شده بود به دیدنش رفتم و بدون توجه به صورت ظاهری اش احساس کردم شدیدا به او علاقه مندم!

پنج سال قبل وقتی برای خواستگاری اش رفتم دلیل علاقه ام را جذابیت سحر آمیزش می دانستم و او با همان سادگی و وقار همیشگی اش گفت: "برای دیدن جذابیت یک چیز باید قبل از آن جذاب بود!"

در حال حاضر من از او یک دختر سه ساله دارم. دخترم بسیار زیباست و همه از زیبایی صورتش در حیرتند.

روزی مادرم از همسرم سوال کرد که راز زیبایی دخترمان در چیست؟ همسرم جواب داد:‌ "من زیبایی چهره ی دخترم دا مدیون خانواده ی پدری او هستم."

و مادرم روز بعد نیمی از دارایی خانواده را به ما بخشید.



این خود من نیستما نویسنده یکی دیگست